Desert Island Discs

Αν κάποια μέρα αποσυρόμουν σε ένα έρημο νησί με μόνη μου ευθύνη να καθαρίζω την άμμο από τις πεσμένες καρύδες και να φροντίζω ώστε οι ντόπιοι κάβουρες να μεταναστεύουν με ασφάλεια από την μία μεριά του νησιού στην άλλη τι μουσική θα ήθελα άραγε να ακούω;
Τι soundtrack θα επέλεγα για τις ατελείωτες ώρες που θα ξόδευα προσπαθώντας να αποβάλλω την κούραση και το άγχος της ημέρας;
Ποιο τραγούδι θα με έσπρωχνε σε όλο και βαθύτερες φιλοσοφικές αναζητήσεις;
Ποιος τραγουδιστής θα μου ξυπνούσε αναμνήσεις μίας προηγούμενης ζωής;
Ποια νότα θα με έκανε να αναπολήσω όσα ζούσα και να θυμηθώ τους ανθρώπους που άφησα πίσω μου;
Ποιο μουσικό χαλί θα ήθελα να απλώσω στην άμμο για να ξαπλώνω επάνω του να χαζεύω τον ουρανό και να χαμογελάω;
Και στο κάτω κάτω της γραφής τι σας νοιάζει εσάς;
Σάμπως και θα είστε εκεί για να ακούτε;
Εγώ όμως που θα είμαι εκεί θα ακούω τους παρακάτω δίσκους:

Desert Island Disks

Alice In Chains - MTV Unplugged
(...We chase misprinted lies...)
Tool - Aenema
( The One Only Love )
Joy Division - Closer
( Είναι δυνατόν ένας δίσκος να γεννήσει ένα συναίσθημα και να στο προσφέρει κάθε φορά που τον ακούς; Κι όμως είναι δυνατόν. Όταν αυτός ο δίσκος είναι το closer )
Queen - Greatest Hits I & II
( Ανάμνηση από τα 10 μου. Η είσοδός μου στον κόσμο της μουσικής δια φωνής Freddie Mercury )
Led Zeppelin - Led Zeppelin III
( Η βάση )
The Cure - Pornography
( Η μελαγχολία )
Godspeed You Black Emperor - f # a # oo
( Gagarin Συναυλία, Φοιτητική Εστία 2002-2005 Λιώσιμο, Βερολίνο-Δρέσδη- Πράγα Ταξίδι. Και τι δεν έχει κάνει αυτός ο δίσκος μαζί μου! )
Tindersticks - Curtains
( Το σοκ της μελωδίας του βιολιού στο Another Night In. Αξεπέραστο )
kyuss - Welcome to the Sky Valley
( kyuss και ξερό ψωμί )
Nine Inch Nails - The Fragile
( Ο μόνος δίσκος που καταφέρνει να με αποσπάσει από το διάβασμα. Το κατά Τάκη "πολυδαίδαλο μουσικό αριστούργημα" )
dEUS - Worst Case Scenario
( Πάτρα 2000. Πανεπιστήμιο. Φοιτητική Εστία. Στέκι . Άδειο. Ένας περίεργος μαλλιάς dj στρίβει τσιγάρα πασχίζοντας να βάλει την μουσική που του αρέσει όσο πιο δυνατά μπορεί. Ένας ταλαίπωρος πρωτοετής φοιτητής πολυτεχνείου έχει μόλις γυρίσει από την προβολή του American Beauty σοκαρισμένος από την βλακεία της συνοδού του. Πρέπει να πιει επειγόντως κάτι. Οι dEUS ανυποψίαστοι βιάζουν το ηχοσύστημα ουρλιάζοντας Friday 159 φορές μέσα σε 5'14" )
Johnny Cash - American III
( Αν υπάρχει Θεός και κάνει δώρα στα αυτιά μας και στις ψυχές μας τότε ο Johnny Cash ήταν η καλύτερη προσπάθειά του )
Future Sound of London - Cascade
( Πως μία απλή ιδέα μπορεί να φτιάξει έναν υπέροχο ηλεκτρονικό δίσκο )
Orbital - In Sides
( Φρέσκο σήμερα όσο και πριν από 14 χρόνια που κυκλοφόρησε )
Sigur Ros - () ( Ο καλύτερος δίσκος ενός κορυφαίου συγκροτήματος )

Σημ: Βασισμένο σε μία ιδέα του φίλου μου του Τάκη στον οποίο αφιερώνω όλα τα κοινά δισκάκια στις λίστες μας.
Σημ: της Σημ: Συγγνώμη Τάκη. Δεν έβαλα eloy γιατί με διαβάζουν και γυναίκες και θα παρεξηγηθώ.
Σημ 2: Μπορείτε να προτείνετε κι εσείς τα αγαπημένα σας δισκάκια. Υπόσχομαι πως θα τα ακούσω με προσοχή και θα τους δώσω την δέουσα προσοχή πριν τα κρίνω εντελώς απαράδεκτα και ακατάλληλα για να μπούνε στην λίστα μου.

Φόβος

                                                     

Αν θελήσεις ποτέ να διαπιστώσεις αν κάποιος είναι πραγματικά ζωντανός, απλά τρόμαξέ τον. Κάντον να φοβηθεί. Απείλησέ τον λέγοντάς του πως θα του πάρεις όλα όσα έχουν για εκείνον την μεγαλύτερη αξία. Την δουλειά του, το σπίτι του, τους ανθρώπους που αγαπάει, ακόμα ακόμα και την ίδια του την ζωή.
Και αν εκείνη την στιγμή τον κοιτάξεις στα μάτια και δεις μία ψυχή πραγματικά φοβισμένη και τρομοκρατημένη τότε να είσαι σίγουρος πως έχεις μπροστά σου έναν ολοζώντανο άνθρωπο.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για την απάθεια των ανθρώπων από το γεγονός πως καταλαβαίνουμε ότι ζούμε μόνο όταν φοβηθούμε.
Συνειδητοποιούμε πως έχουμε ψυχή μόνο όταν κάποιος απειλήσει την φυσική μας υπόσταση. Μόνο όταν κάποιος μας ταράξει για τα καλά.
Στην ουσία αν το καλοσκεφτούμε ζούμε ανάμεσα σε κατατρομαγμένους ανθρώπους. Παντού γύρω μας υπάρχουν ψυχές που τις διατηρεί στην ζωή ο φόβος της απώλειας.
Ο κόσμος μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία πισίνα γεμάτη με ψυχές που κολυμπούν διαρκώς στην ανασφάλεια. Άλλες κολυμπούν γρήγορα κι άλλες αργά. Μερικές απλά πνίγονται.
Δυστυχώς αυτή είναι η φύση του ανθρώπου. Είναι σχεδιασμένος να φοβάται ο,τιδήποτε δεν του αρκούν οι πέντε του αισθήσεις για να αντιληφθεί.
Ο,τιδήποτε δεν αγγίζει με τα χέρια του, ο,τιδήποτε δεν του σιγοψυθιρίζει ή δεν του φωνάζει μέσα στα αυτιά, ο,τιδήποτε δεν μπορεί να μυρίσει, να γευτεί ή να αγγίξει.
Οι αισθήσεις μας που μας είναι τόσο απαραίτητες για να ζήσουμε και που περιγράφουν τον κόσμο στον οποίο ζούμε λειτουργούν ανασταλτικά και μας περιορίζουν.
Αρκεί όμως για μία στιγμή να καταφέρουμε να νιώσουμε αντί να αισθανόμαστε. Να κλείσουμε τα μάτια μας και να απαρνηθούμε το φως ή να βουλώσουμε τα αυτιά μας και να διώξουμε μακριά τους ήχους.
Να πούμε ένα μεγαλοπρεπές ΟΧΙ σε όλες μας τις αισθήσεις.
Ίσως έτσι καταφέρουμε να σπάσουμε το φράγμα και να φτάσουμε στον πάτο της πισίνας. Και να βρούμε την τάπα που λέγεται φόβος και να την τραβήξουμε.
Και τότε η πισίνα σιγά σιγά θα αρχίζει να στερεύει.


Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους των:
Ian Brown - F.E.A.R. (Unkle Remix)
Chris Cornell & Maynard James Keenan - (What's So Funny 'Bout) Peace, Love and Understanding
La Roux - Colourless Colour

Αγαπημένα βιβλία

Ποιο είναι το άρωμα της ζωής; Υπάρχει ελιξήριο αθανασίας; Πως μυρίζει; Τι χρώμα έχει;
Πόσοι τυφλοί κάνουν μία τυφλότητα; Τι θα έκανες αν όλοι γύρω σου ήταν τυφλοί κι εσύ μπορούσες ακόμα να δεις;
Ποια είναι η απάντηση στο μεγαλύτερο ερώτημα του σύμπαντος; Είναι η μελαγχολία επιλογή ή απλά αποτέλεσμα της βαρεμάρας; Αν πέσω από ψηλά κι απλά αστοχήσω αυτό σημαίνει πως μπορώ να πετάξω;
Που μπορεί να φτάσει ένας αρχαίος Αιγύπτιος γιατρός για την αγάπη;
Πόσο νερό χωράει σε ένα ξεραμένο πηγάδι; Ποιος πήρε την γάτα;

Για τις απαντήσεις σε όλες αυτές τις απορίες και σε άλλες πολλές μπορείτε να διαβάσετε τα παρακάτω βιβλία. Τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής στην ζωή μου.

Τόμ Ρόμπινς - Το άρωμα του ονείρου   (Tom Robbins - Jitterbug Perfume)
Ζοσέ Σαραμάγκου - Περί τυφλότητας   (Jose Saramago - Ensaio sobre a Cegueira)
Ντάγκλας Άνταμς - Γυρίστε τον γαλαξία με ωτοστόπ (Douglas Adams - Hitchhiker's guide to the Galaxy)
Μίκα Βάλταρι - Ο Αιγύπτιος (Mika Waltari - Sinuhe, egyptiläinen)
Χαρούκι Μουρακάμι - Το κουρδιστό πουλί (Haruki Murakami - The Winding Bird Chronicle)

Κι αν λόγω κρίσης δεν μπορείτε να τα αγοράσετε βάλτε μια φωνή και θα τα φέρω στην πόρτα σας.

Άλλωστε δεν υπάρχει πιο απάνθρωπος τρόπος να σκοτώσεις ένα βιβλίο από το να το αφήσεις να σαπίζει στην βιβλιοθήκη σου...

Οικολογικόν Χιούμορ

Ας υποθέσουμε για μία στιγμή πως υπάρχει Θεός. Μία ανώτερη δύναμη, η οποία βρίσκεται κάπου ψηλά και μεταξύ άλλων χόμπυ που ενδεχομένως έχει, σε κάποια φάση της ζωής ασχολήθηκε λίγο και με τον κόσμο όπως τον ξέρουμε. Βασικά τον δημιούργησε.
Κι αυτή η ανώτερη δύναμη, το υπέρτατο αυτό ον ας το φανταστεί ο καθένας μας όπως θέλει· νέο, γέρο, ψηλό, κοντό,  αδύνατο, χοντρό, γυμνό, ντυμένο με κελεμπίες ή με άσπρα ρούχα, με σανδάλια, ξυπόλητο. Ας τον φανταστεί τέλος πάντων όπως του αρέσει και όπως του υπαγορεύει η λογική του, η θρησκεία του, η μόρφωσή του ή η οικογένειά του.
Ε λοιπόν αυτός ο Θεός - ας τον ονομάσουμε έτσι μόνο και μόνο για να συνεννοούμαστε καλύτερα - πρέπει να έχει πολύ χιούμορ.
Δεν ξέρω πόσα από όλα όσα βλέπουμε γύρω μας τα βρήκε έτοιμα και πόσα είναι δικό του δημιούργημα, αλλά για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Ένα πρωϊνό άνοιξε τα μάτια του, χασμουρήθηκε, έκανε το τσιγαράκι του και, μόλις άνοιξε το παράθυρό του, είδε να απλώνεται μπροστά του ένα σύμπαν, που τον περίμενε για να παίξει μαζί του.
Κι όπως ένα μικρό παιδί που παίρνει ένα καινούριο παιχνιδάκι και το καταστρέφει, χωρίς καν να προλάβει να το απολαύσει, έτσι κι ο Θεός κατάφερε να τα γαμήσει όλα με ένα και μόνο λάθος.
Και το έκανε με στυλ. Αυτό οφείλουμε να το παραδεχτούμε.
Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή.
Πρώτα έγινε ο ουρανός. Και έγινε πανέμορφος. Τι έγινε δηλαδή; Εκείνος τον έφτιαξε πανέμορφο. Και τον έκανε μακρινό. Για να μην μπορεί κανένας να τον πιάσει. Και γαλανό. Για να μην χορταίνεις να τον βλέπεις. Και δεν έβαλε μέσα του απολύτως τίποτα. Τον φούσκωσε παντού με αερά και απλά σκόρπισε εδώ και εκεί μερικά συννεφάκια. Κι αυτό ήταν όλο.
Μετά έφτιαξε την θάλασσα. Και την έκανε σαν χαλί. Ένα χαλί που αλλάζει χρώμα ανάλογα με τις διαθέσεις του ουρανού και των αστεριών που βρίσκονται από πάνω της και σχήμα ανάλογα με τους ανέμους που της ψιθυρίζουν. Και έβαλε μέσα της ό,τι μπορούσε να φανταστεί ο νους του. Πέτρες, άμμο, φυτά, ζώα, μέταλλα. Και τι δεν έβαλε; Εκείνη όμως γέμισε, φούσκωσε κι άρχισε να τα ξερνάει όλα. Ξέρασε πέτρες, ξέρασε ζώα, ξέρασε φυτά, ξέρναγε όλη την ώρα χωρίς σταματημό.
Αλλά ο Θέος την άφησε στο μεθύσι της και στην ησυχία της να κάνει του κεφαλιού της. Γιατί εκείνος είχε άλλη δουλειά.
Ήθελε να καταπιαστεί με πιο όμορφα πράγματα. Ξεκίνησε όλος χαρά και φύτεψε βουνά, έσπειρε δάση, χάραξε ποτάμια, ζωγράφισε λίμνες. Κι έπαιξε με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς. Έφτιαξε κοιλάδες, οροπέδια, κάμπους, ερήμους, καταρράκτες κι ό,τι άλλο του κατέβαινε εκείνη την ώρα στο κεφάλι.
Κι όταν τελείωσε άναψε το μπρίκι, έψησε ένα καφεδάκι, βρήκε ένα τασάκι, άναψε ένα τσιγαράκι και πέταξε πάνω από το δημιούργημά του χαζεύοντάς το και γελώντας αυτάρεσκα. Και κάπου ανάμεσα στις σβούρες και τις τζούρες τα βαρέθηκε όλα.
Έλα όμως που λυπόταν να τα καταστρέψει.
Κι έτσι έφτιαξε τον άνθρωπο. Κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσίν του. Και φυσικά ο άνθρωπος σαν ένας άλλος Θεός βάλθηκε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του δημιουργού του.
Δηλαδή να τα γαμήσει όλα. Κι ακόμα τα γαμάει!

Το μανιφέστο του εγωϊστή

Ο πιο εύκολος τρόπος να ζήσεις μία ήρεμη, ευτυχισμένη ζωή είναι να επιλέξεις να συμβιβαστείς. Να καταφέρεις να αναπτυχθείς γρήγορα και μετά να ωριμάσεις. Πάντα σύμφωνα με τα πρότυπα της κοινωνίας στην οποία ζεις.

Ο πιο εύκολος τρόπος να ωριμάσεις είναι να βάλεις τις προσωπικές σου επιθυμίες στην άκρη και ιδανικά να ασπαστείς και να υιοθετήσεις τα όνειρα κάποιου άλλου. Συνήθως αυτό σημαίνει πως κάπου στην πορεία θα χρειαστεί να σοβαρευτείς και να κάνεις οικογένεια, θα χρειαστεί να αρχίσεις να σκέφτεσαι τους άλλους περισσότερο από τον εαυτό σου και, φυσικά θα πρέπει να είσαι πάντα έτοιμος να κουβαλήσεις τα φορτία και να αναλάβεις τις ευθύνες όλων εκείνων που με μεγάλη προθυμία θα στις φορτώσουν.

Την ίδια ώρα, κι αν υποθέσουμε πως βαδίζεις στον σωστό δρόμο προς την ωριμότητα, θα πρέπει αναγκαστικά να σταματήσεις να αναπτύσσεσαι. Δηλαδή να σταματήσεις να μαθαίνεις και να πάψεις να δημιουργείς· ιδέες, σκέψεις, όνειρα.

Κι αφού τα καταφέρεις όλα αυτά και φτάσεις επιτέλους στο απώγειο της ωριμότητάς σου - ή μήπως της ωρίμανσής σου; - τότε το μόνο που θα σου απομένει να κάνεις θα είναι να κάτσεις στο κλαδάκι σου χαμογελαστός και να περιμένεις να έρθει και εσένα η ώρα σου για να πέσεις στο έδαφος και να σε φάνε τα σκουλήκια.

Ο δύσκολος τρόπος να ζήσεις είναι να μην επιλέξεις τον εύκολο τρόπο. Να γράψεις όλα τα παραπάνω στα αρχίδια σου (που σίγουρα θα έχεις με δεδομένο πως για να απαρνηθείς όλα τα παραπάνω θα πρέπει να είσαι άντρας) και να ζήσεις σύμφωνα με τις επιθυμίες σου αποδεχόμενος τις όποιες συνέπειεις.

Διαλέγεις και παίρνεις.

"Αφιερωμένο σε μένα"

For Buffon

Έτσι για να γελάσουμε και λιγάκι....

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον φίλο μου τον Buffon...Για να μπαίνει να το βλέπει και να γελάει όταν πέφτει πολλή δουλειά στο γραφείο...

Αναμνήσεις

Είναι στιγμές που κάθομαι και σκέφτομαι πως όσο ο χρόνος συνεχίζει να προχωράει και παρέα του ο καιρός να περνάει εγώ μένω μονάχος μου, με μόνη παρέα την μοναξιά μου. Και μέσα στην θλίψη μου ξεχνώ να ζήσω.
Και τότε το μόνο που μου απομένει να κάνω είναι να θυμηθώ. Να ανοίξω το κουτάκι με τις αναμνήσεις, να τραβήξω μία στην τύχη και να αναπολήσω.
Να κλείσω τα μάτια και να ψάξω μέσα στα βάθη του μυαλού μου. Για μία εικόνα, μία φωνή, μία γνώριμη μυρωδιά.
Και να χρησιμοποιήσω όλα αυτά τα ξεχασμένα, παραπεταμένα και πεθαμένα πράγματα για να με ζωντανέψουν.
Κι αν είμαι τυχερός μπορεί και να βρω έναν λόγο για να χαμογελάσω.
Γιατί, αν το καλοσκεφτούμε, τι είναι οι αναμνήσεις πέρα από ένα μάτσο αφορμές για χαμόγελα;

Ελλάδα

                                           Ελλάδα

Η χώρα του καφέ και του τσιγάρου.
Η χώρα της διαρκούς κοινωνικοποίησης της καρέκλας.
Η χώρα του φραπέ, του φρέντο εσπρέσσο, του φρεντοτσίνο, του καπουτσίνο.
Η χώρα του ωχαδερφισμού, του διπλοθεσιτισμού, του καρεκλοκενταυρισμού και των ονείρων των 800€ (χωρίς τα επιδόματα).
Η χώρα της καβάντζας, του συμβιβασμού και της μετατόπισης της ευθύνης σε ανύπαρκτα πρόσωπα και θεσμούς.
Η χώρα που ένα πτυχίο ποτισμένο στην κλεψιά και το σκονάκι μπορεί να αποτελέσει το διαβατήριο για το ισόγειο του τοπικού δημαρχιακού μεγάρου ή, ακόμα καλύτερα, για ένα βρωμερό υπόγειο (για να μην μας ενοχλούνε κιόλας) κάποιας υπηρεσίας της Νομαρχίας. Το διαβατήριο για μία ζωή σίγουρη, απλή, χωρίς ευθύνες, χωρίς ενδιαφέρον και κυρίως χωρίς την παράλογη απαίτηση να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει και να προβληματιστεί.
Η χώρα που το μάτι το πρωί ανοίγει ψάχνοντας τον αναπτήρα και το στόμα πριν την οδοντόβουρτσα έχει προλάβει να καπνίσει ένα τσιγαράκι.
Η χώρα που λογοτεχνία είναι οι σελίδες των εφημερίδων και κοινωνικός προβληματισμός τα άρθρα των περιοδικών.
Η χώρα όπου η καφρίλα δεν έχει χρώμα.
Η χώρα που ο ρατσισμός έχει χρώμα.
Η χώρα που φοβάται να δημιουργήσει και συνεχώς δανείζεται.Ιδέες, πρότυπα, τρόπους ζωής.
Η χώρα που στριμώχνει τα πάντα κάτω από το χαλάκι.

Αλήθεια, πως είναι δυνατόν μία τέτοια χώρα να χρεωκόπησε;

It started out with a kiss, how did it end up like this?

"Οι άνθρωποι δεν είναι βαρετοί σε πρώτη φάση. Μα αργότερα, αναπόφευκτα, τα ελαττώματα και η τρέλα φανερώνονται. Ο ένας αρχίζει να σημαίνει για τον άλλο όλο και λιγότερα, οπότε ο χωρισμός είναι μοιραίος"
"Γυναίκες" - Charles Bukowski

"Nicht alles, das man zählen kann, zählt. Und nicht alles, was zählt, kann man zählen." Albert Einstein

Η ζωή είναι ένα πανέμορφο ταξίδι με θλιβερό τέλος..Ξεκινάει με χαρά και τελειώνει με θλίψη...Χαρά που χαρίζουμε απλόχερα σε όλους με το πρώτο μας κλάμα όταν γεννιόμαστε και θλίψη που νιώθουμε πάνω από όλα εμείς οι ίδιοι όταν κλείνουμε τα μάτια μας για τελευταία φορά...
Το μόνο που μας απομένει είναι να επιλέξουμε τον τρόπο που θα ταξιδέψουμε...
Γιατί όπως σε κάθε ταξίδι σημασία δεν έχει ο προορισμός. Σημασία έχει το ίδιο το ταξίδι...
Πάντα έβρισκα συναρπαστικό το να ταξιδεύω...
Από την κρεβατοκάμαρα στο σαλόνι μπουσουλώντας ή με τα πόδια...
Από το σπίτι στην δουλειά με το αυτοκίνητο...
Από την πόλη στο χωριό με το τρένο...
Πάνω από τα σύννεφα με το αεροπλάνο...
Μόνος μου...
Με παρέα μου ένα ενδιαφέρον βιβλίο ή ένα αγαπημένο τραγούδι...
Με κάποιον φίλο μου...
Ή με μόνη παρέα τις σκέψεις μου...
Η ελευθερία που μου προσφέρει η άγνοια του τι θα δω και τι θα νιώσω την επόμενη στιγμή είναι για μένα ανεκτίμητη...
Το άγνωστο με εξιτάρει και το απρόβλεπτο με τονώνει. Με κάνουν να νιώθω ζωντανός...Η αβεβαιότητα για το μέλλον είναι αυτή που με κάνει περισσότερο από όλα να θέλω να συνεχίσω να ζω...
Ίσως είναι απλά μία μορφή έμφυτης περιέργειας, ίσως και να είναι απλά ο φόβος του να σταθεροποιηθώ κάπου...Ίσως απλά να είναι η χαρά μου ότι ακόμα μία στιγμή πέρασε κι εγώ ακόμα ζω...
Δεν ξέρω...Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν σκέφτομαι την επόμενη στιγμή. Δεν μου αρέσει ούτε να σχεδιάζω ούτε να ονειρεύομαι...Άλλωστε, ακόμα κι αυτά τα ίδια τα όνειρα εμένα πάντα με βρίσκουν απροετοίμαστο...Δεν ξέρω αν κάποιοι από εσάς κλείνουν ραντεβού με τα όνειρά τους, αλλά εμένα με πιάνουν πάντα στον ύπνο..Εκεί που κοιμάμαι απλά εισβάλουν μέσα στο μυαλό μου και κάνουν ότι γουστάρουν...Με κάνουν να γελάω, να κλαίω, να στριφογυρνάω να μιλάω, να ξυπνάω ανήσυχος, μπερδεμένος.Σε κάθε περίπτωση μου χαλάνε τον ύπνο...
Αναρωτιέμαι αν μπορεί κανείς να προγραμματίσει, να σχεδιάσει, να βάλει σε καλούπι και να τιθασεύει κάτι το οποίο δεν μπορεί καν να γνωρίζει πότε κι αν θα έρθει να τον βρει...Αμφιβάλλω...
Υπάρχουν παρόλα αυτά άνθρωποι που ανησυχούν τόσο πολύ για το μέλλον τους που σχεδιάζουν και προγραμματίζουν τα πάντα...Μπράβο τους!
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ισχυρίζονται πως έχουν μεγάλα σχέδια για την ζωή τους και όνειρα για το μέλλον τους...Δυο φορές μπράβο τους!
Εκείνοι που θέλουν να ξέρουν τι θα τους φέρει η επόμενη ημέρα, η επόμενη βδομάδα τα επόμενα χρόνια...Που τους προσφέρει σιγουριά κι ασφάλεια το να γνωρίζουν...Να γνωρίζουν τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια...Βλακείες!
Το μέλλον όμως που σχεδιάζουμε σήμερα, θέλουμε δεν θέλουμε αύριο θα είναι παρόν και μεθαύριο θα είναι μία απλή ανάμνηση από το χθες. Αν ξοδέψουμε όλο μας τον χρόνο σε σχέδια και όνειρα, τότε το μέλλον μας απλά θα μας προσπεράσει. Σιγά μην καθήσει να μας περιμένει.Και μέχρι να κλείσουμε και να ξαναανοίξουμε τα μάτια μας εκείνο θα έχει εξαφανιστεί. Εμείς θα ψάχνουμε μπροστά μας να δούμε αυτό που τόσο καιρό φανταζόμασταν κι εκείνο θα είναι ακριβώς από πίσω μας. Με μία τεράστια ταμπέλα κρεμασμένη στον λαιμό του που θα γράφει με μεγάλα γράμματα ΠΑΡΕΛΘΟΝ, θα μας κοιτάει, θα μας κουνάει θλιμμένα το χέρι και θα απομακρύνεται. Κι εμείς θα ψάχνουμε τοίχο να χτυπήσουμε το κεφάλι μας. Επειδή είμαστε χαζοί. Επειδή ξεχάσαμε το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή. Μέσα στην φούρια μας να προγραμματίσουμε και να σχεδιάσουμε το μέλλον μας ξεχάσαμε να ζήσουμε το παρόν μας...Να ζήσουμε την ζωή μας...Να ζήσουμε...
Και η ζωή μας θα έρθει δίπλα μας, στεναχωρημένη που για άλλη μία φορά την αγνοήσαμε, θα μας ρίξει ένα βλέμμα απογοήτευσης, θα κουνήσει αποδοκιμαστικά το κεφάλι της, θα πάρει τον χρόνο από το χεράκι και θα μας προσπεράσουν και οι δύο παρέα...
Κι εμείς θα τρέχουμε με όλη μας την δύναμη. Χωρίς να μπορούμε να κουνηθούμε. Μάταια όμως. Όπως ακριβώς και στους εφιάλτες μας (αλήθεια.όνειρα δεν είναι κι αυτοί;)...
Ένα πράγμα πάντως είναι σίγουρο.Η ζωή κι ο χρόνος δεν θα καθήσουν να μας περιμένουν. Ειδικά ο χρόνος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για εμάς. Αν το καλοσκεφτούμε δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο εκτός από το να προχωράει ή να περνάει όπως μας αρέσει να λέμε. Κινείται στον δικό του αιώνιο, μονότονο ρυθμό και δεν τον νοιάζει τίποτα άλλο. Είναι ο πιο εγωιστής από όλους.
Οπότε το μόνο που μας απομένει είναι να κινηθούμε κι εμείς μαζί του. Αν θέλουμε βέβαια μπορούμε και να τον μετρήσουμε. Γούστα είναι αυτά...Να τον βάλουμε ίσως σε όρια τα οποία αντιλαμβάνεται πιο εύκολα το μυαλό μας. Να του δώσουμε ονόματα όπως στιγμή, λεπτό, ώρα, ημέρα, εβδομάδα, μήνα, χρόνο, αιώνα.
Ότι όνομα όμως και να του δώσουμε, όποια όρια κι αν επιχειρήσουμε να του θέσουμε εκείνος θα αγνοήσει τα πάντα και θα συνεχίσει να προχωράει.Να περνάει. Να τραβάει τον παράλληλο δρόμο του...Με τον δικό του σταθερό ρυθμό. Για αυτό σχεδιάστηκε, αυτό ξέρει να κάνει και δυστυχώς για μερικούς από εμάς το κάνει καλύτερα από οποιονδήποτε...
Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν ο χρόνος υπάρχει, αν περνάει, αν προχωράει, αν τρέχει;
Αν νομίζετε ότι ο χρόνος άλλοτε στέκει, άλλοτε περνάει, άλλοτε τρέχει ή άλλοτε εξαφανίζεται τότε μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτείτε...
Γιατί κάπου κάνετε λάθος...
Αν ο χρόνος σας φαίνεται πως στέκεται, τότε μάλλον εσείς πηγαίνετε πολύ γρήγορα και κινδυνεύετε να τον αφήσετε να σας χάσει...
Αν πάλι σας φαίνεται ότι τρέχει, τότε μάλλον εσείς πηγαίνετε πολύ αργά και κινδυνεύετε να τον αφήσετε να σας φύγει...
Στην ουσία ο χρόνος απλά υπάρχει. Δίπλα μας, γύρω μας, μέσα μας. Κι ένα πράγμα μόνο περιμένει. Εμάς!Να του δώσουμε σημασία και να πάμε με τα νερά του...
Προσοχή όμως. Δεν στέκεται ποτέ...Δεν περιμένει...Είναι αεικίνητος...
Βήμα-βήμα με το ένα του πόδι μετατρέπει το παρόν σε μέλλον και με το άλλο το σήμερα σε χθες...
Και εμείς αντί να καθόμαστε και να τον χαζεύουμε πρέπει να τον εκμεταλλευτούμε. Να τον πάρουμε από πίσω ή ακόμα καλύτερα να περπατήσουμε δίπλα του, να του χαμογελάσουμε και να μην τον αφήσουμε καθόλου από τα ματιά μας. Να μην τον αφήσουμε να χαθεί...Γιατί αν χαθεί άντε μετά να τον ξαναβρούμε...


"Αφιερωμένο σε όσους μπούνε στον κόπο να το διαβάσουν"

" Το φιλί είναι η μεγαλύτερη επινόηση του ανθρώπου. Όλα τα ζώα ζευγαρώνουν, αλλά μόνο οι άνθρωποι φιλιούνται. Το φιλί είναι το υπέρτατο επίτευγμα του Δυτικού πολιτισμού. Το φιλί είναι γλυκό."
(Τομ Ρόμπινς - Ακόμα και οι καουμπόϊσες μελαγχολούν)
Κι όμως ένα φιλί πρέπει να είναι το πιο απλό πράγμα. Πιο απλό ακόμα κι από το να φτιάξεις μια ομελέτα. Δεν χρειάζεται καν λάδι, τηγάνι ή να χτυπήσεις τα αυγά.
Χρειάζεται απλά δύο τολμηρά στόματα και δύο περίεργες γλώσσες. Αλλά σίγουρα χρειάζεται περισσότερη ενέργεια. Ενέργεια από την δύσκολη. Την ακριβή. Από εκείνη που δεν μπορείς να αγοράσεις παρά πρέπει να την παράξεις μόνος σου. Ή μάλλον να την βρεις μόνος σου και να την τραβήξεις από μέσα σου. Την ενέργεια από τις ματιές, από τον πόθο, από τα χάδια, από αυτή την σπίθα που οι ρομαντικοί ονομάζουν έρωτα. Και φυσικά ποτέ δεν φτάνει μόνο η ενέργεια του ενός. Το φιλί τα θέλει όλα! Θέλει την ενέργεια και των δυο.
Τελικά ένα φιλί όσο αθώο και να φαίνεται μπορεί να σου ρουφήξει όλη την ενέργεια.
Μήπως τελικά είναι επικίνδυνο;
Μήπως να σταματήσουμε να φιλιόμαστε ή ακόμα καλύτερα να απαγορεύσουμε τα φιλιά;
Επικίνδυνο; Το σίγουρο είναι πως το φιλί είναι απλό. Το συμφωνήσαμε αυτό. Άρα όπως όλα τα απλά πράγματα στην ζωή θα μπορεί κι αυτό να φέρει τα πάνω κάτω από την μία στιγμή στην άλλη. Όντως. Μπορεί να αλλάξει την διάθεση, να ζωγραφίσει χαμόγελα εκεί που λίγα δευτερόλεπτα πριν υπήρχαν θλιμμένα χείλη, να δημιουργήσει σχέσεις, να γεννήσει έρωτες, να κάνει δάκρυα να τρέξουν, να διαλύσει φιλίες, γενικώς να τρελάνει κόσμο και να τα κάνει όλα μπάχαλο. Μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε νεότεροι, ομορφότεροι, ευτυχισμένοι, ανοιξιάτικοι, καλοκαιρινοί, ή να νιώσουμε απλά αλλού.
Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ένα φιλί μπορεί να σε μεθύσει. Μπορεί να σε μεθύσει τόσο πολύ και τόσο γλυκά που να θες να είσαι όλη σου την ζωή μεθυσμένος. Και να μην σου καίγεται καρφί αν αυτή η ζωή τελειώσει μετά από το επόμενο φιλί. Είμαι σίγουρος πως το φιλί έχει ένα κουμπάκι, ένα είδος μαγικού διακόπτη και με αυτό μπορεί να παίζει ανά πάσα στιγμή με την πραγματικότητα και το όνειρο. Ένα πάτημα του κουμπιού και μπορεί και μας ταξιδεύει από το ένα στο άλλο. Ούτε που το καταλαβαίνουμε. Άλλωστε είμαστε τόσο μεθυσμένοι που δεν ξέρουμε που βρισκόμαστε. Όχι βέβαια ότι θα μας ένοιαζε. Στο κάτω κάτω ποιον μεθυσμένο τον νοιάζει που πατάει και που βρίσκεται (ή σωστότερα που νομίζει ότι πατάει και που νομίζει ότι βρίσκεται);
Να σταματήσουμε να φιλιόμαστε άραγε; Και να θέλαμε δεν θα μπορούσαμε. Βασικά αν το καλοσκεφτούμε ένα φιλί μπορεί να μας κάνει ότι γουστάρει. Μπορεί να μας κάνει ακόμα και να μην το απαγορεύσουμε. Στο κάτω κάτω ποιοι είμαστε εμείς να ελέγχουμε τι κάνουν τα χείλη μας και οι γλώσσες μας; Μπήκαμε ποτέ στον κόπο να τα ρωτήσουμε; Είμαστε τόσο χαζοί που μετά από τόσα χρόνια εξέλιξης ακόμα δεν έχουμε μάθει να μιλάμε μαζί τους. Πολλοί από εμάς είμαστε τόσο βλάκες που δεν τα θεωρούμε καν ξεχωριστές προσωπικότητες και νομίζουμε ότι μπορούμε να τα ελέγξουμε με τον ηλίθιο εγκέφαλό μας. Νομίζουμε ότι απλά είναι μέρος του σώματός μας.
Μα πως γίνεται αυτό; Γίνεται να μην είναι ξεχωριστό κάτι τόσο όμορφο τόσο γλυκό και τόσο απαλό;
Υπάρχει άλλη σάρκα τόσο απαλή σαν τη σάρκα των χειλιών; Απαλή, γλυκιά και νόστιμη. Είναι τόσο απαλή που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν χορταίνουμε να την γλύφουμε συνεχώς με την γλώσσα μας. Είναι δυνατόν λοιπόν αυτή η σάρκα να ανήκει σε κάτι τόσο άσχημο όσο το ανθρώπινο σώμα; Φυσικά όχι. Απλά μας ανέχεται. Μας ανέχεται γιατί θέλει παρέα με την γλώσσα να κάνουν τις τρελίτσες τους.
Το θέμα με τα τρία τους (τα χείλη και την γλώσσα δηλαδή) είναι να μην πάρουν μπρος. Μετά είναι ασταμάτητα. Δεν χορταίνουν με τίποτα! Αν κάποιος ισχυριστεί ότι χορταίνει να τον φιλάνε ή να φιλάει τότε κοιτάξτε τον στην μύτη να δείτε αν μεγαλώνει ή ρωτήστε τον στα Ιταλικά αν τον πατέρα του τον λένε Τζεπέτο.
Φυσικά τα πάντα ξεκινούν από μία απλή επαφή των χειλιών. Αθώο θα μου πείτε. Συμφωνώ απόλυτα. Αλλά είπαμε. Χρειάζονται δύο τολμηρά στόματα και δύο περίεργες γλώσσες. Τι ξεχάσαμε λοιπόν; Την γλώσσα. Εκεί μπαίνει η σκανδαλιά της στο παιχνίδι. Ξεκινάει να διεκδικεί τον χώρο της. Προσπαθεί να βρει την φίλη της. Και για να το κάνει αυτό είναι αποφασισμένη να περάσει μέσα από χείλη και δόντια. Δεν φοβάται τίποτα. Δεν την νοιάζει τίποτα. Θέλει όσο τίποτα να ανταλλάξει τα στοματικά της υγρά με την άλλη γλώσσα. Θέλει επιτέλους να μιλήσει με κάποιον που την καταλαβαίνει. Θέλει να νιώσει ζωντανή. Και φυσικά το καταφέρνει.
Και τότε, τα έξι τους παρέα (τέσσερα χείλη και δύο γλώσσες πλέον) έχουν καταφέρει αυτό που ήθελαν από την αρχή. 'Εχουν φέρει εις πέρας την αποστολή τους. Έχουν κάνει πραγματικότητα τον απώτερο σκοπό του φιλιού. Έχουν ενώσει τις ανάσες δύο ανθρώπων. Αναπνέουν πλέον σαν ένα. Δύο άνθρωποι, μία ανάσα. Ο ένας αναπνέει μέσα στον άλλον. Αργά και σταθερά. Νιώθουν τόσο μα τόσο ωραία.
Μεμιάς αρχίζει το μεθύσι. Τα μάτια βαραίνουν, οι υπόλοιπες αισθήσεις χάνονται. Μόνο η γεύση μένει αναλλοίωτη.
Μετά ακολουθεί το ταξίδι. Είναι όμως άραγε πραγματικότητα ή όνειρο; Την μία στιγμή τσιμπιέσαι και νιώθεις, την επόμενη όμως δεν νιώθεις τίποτα και αναρωτιέσαι. Τις αισθήσεις σου δεν μπορείς πλέον να τις εμπιστευτείς. Η ακοή λαμβάνει μόνο τον ήχο από τα χείλη, η όσφρησή αγνοεί τα πάντα εκτός από τα αρώματα, τα χέρια έχουν απλά λιποθυμήσει. Όσο για τα μάτια, αυτά έχουν σταματήσει πια να βλέπουν. Έχουν τυφλωθεί. Έχουν αρχίσει κι αυτά να νιώθουν, να καίνε και να αρνούνται πεισματικά να ανοίξουν. Προσπαθούν να δώσουν σχήμα και υφή στα συναισθήματα. Μάταια όμως.
Τώρα πια κανείς δεν μπορεί να κλέψει την παράσταση από την γεύση. Εκείνη είναι η κυρίαρχος του παιχνιδιού . Εκείνη έχει φτάσει στο απόγειο της. Εκείνη είναι που δίνει το σόου της ζωής της.
Μην πάει βέβαια ο νους σας σε τίποτα το εντυπωσιακό.
Απλά τα χείλη και η γλώσσα έχουν βρει αυτό που ψάχνουν. Το πιο νόστιμο και ταυτόχρονα το πιο απαλό,το πιο γλυκό,το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο. Έχουν βρει ένα φιλί.


Και τώρα κλείστε τα μάτια σας και σκεφτείτε τον τελευταίο άνθρωπο που φιλήσατε.
Σας γαργαλάνε τα χείλη σας;
Αν σας γαργαλάνε απλά αναρωτηθείτε αν είναι το φιλί εκείνο που το κάνει. Αν θέλει να τον ξαναγευτεί, να σας ξαναφέρει κοντά του ή απλά να σας ξαναμεθύσει και τους δύο.
Αν δεν σας γαργαλάνε τότε μάλλον θα πρέπει να προσέχετε περισσότερο ποιον φιλάτε.
Τα φιλιά είναι πολύ πολύτιμα για να τα σπαταλάμε.


"Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσα φιλιά δεν απόλαυσα. Δεν ξέρουν τι έχασαν"

A Perfect Circle - 3 libras (acoustic)

In den Träumen gibt es keine Grenzen...

Μου αρέσουν πολύ τα αεροδρόμια...Με μαγεύουν...Στο έχω πει πάρα πολλές φορές...Άνθρωποι πηγαινοέρχονται...Τρέχουν...Ιδρώνουν...Φωνάζουν...Τσακώνονται...
Ένα πράγμα θέλουν...Να προλάβουν την πτήση τους...Ή μάλλον να μην την χάσουν...Να πάνε επιτέλους στην χώρα τους, στο σπίτι τους, να ξαναφιλήσουν την γυναίκα τους, να ξανααγκαλιάσουν τα παιδιά τους...Να επιστρέψουν εκεί που νιώθουν ασφαλείς...
Μόνο σε ένα αεροδρόμιο ξέρουν όλοι τι θέλουν να κάνουν...Να φύγουν από εκεί όσο το δυνατόν συντομότερα...Να το αφήσουν πίσω τους...Μέχρι την επόμενη φορά...
Εμένα όμως μου αρέσει να μένω...Να βλέπω τα αεροπλάνα να προσγειώνονται και να απογειώνονται...Αν μπορούσα θα έμπαινα σε όλα ταυτόχρονα να είμαι την ίδια στιγμή σε όλο τον ουρανό...Ένα κομματάκι μου σε κάθε αεροπλάνο...Για να μπορώ να βλέπω τα πάντα από ψηλά...
Ο ουρανός με σαγηνεύει...Είναι σίγουρα πιο απρόσωπος από την γη και από την θάλασσα...Μάλλον επειδή δεν μπορώ να τον νιώσω οικείο...Προσβάλει μόνο μία από τις πέντε αισθήσεις μου...Απλά χαϊδεύει την όραση μου...Για όλες τις υπόλοιπες είναι απρόσιτος...Όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να τον αγγίξω, να τον μυρίσω, να τον γευτώ να τον ακούσω...
Αν θελήσω όμως να τον εξαφανίσω αρκεί απλά να κλείσω τα μάτια μου...Τόσο απλά...Μία τόσο μικρή κίνηση κι ο απέραντος ουρανός απλά αποτελεί για μένα παρελθόν...Μία ανάμνηση...Αλλά μόλις τα ξαναανοίξω είναι και πάλι εκεί...Ψηλά...Άλλοτε γαλάζιος, άλλοτε γκρίζος, άλλοτε κατάμαυρος...Κι επιμένει να με κοιτάει...Το νιώθω...Ξέρω τι κάνει...Με προκαλεί να τον διασχίσω...Κάποια στιγμή θα το κάνω...Θα αποδεχτώ την πρόκληση...Και θα τον κερδίσω...Θα τον κερδίσουμε...
Θα έρθεις μαζί μου;Φοβάμαι...Θέλω παρέα...
Ξύπνα!Σε σένα μιλάω...Κοίτα ψηλά...
Που θες να ταξιδέψουμε;Πες μου...Κλείσε τα μάτια σου, σκέψου που θέλεις να πάμε, άραξε αναπαυτικά κι απλά απόλαυσε το ταξίδι...Ή μάλλον καλύτερα μην σκεφτείς...Μην μου το πεις καν...Άστο στην τύχη...Ή απλά εμπιστεύσου με...Άστο πάνω μου...Το ίδιο είναι...Θα το μαντέψω...Θα σε ταξιδέψω εγώ...Με λόγια...Με όνειρα...Με σκέψεις...Με το δικό μου αεροπλάνο...Χωρίς καύσιμο...Μόνο με την φαντασία...
Αεροπειρατείες;Μέσα στο ημερήσιο πρόγραμμα...Αεροπειρατές;Οι επιθυμίες μας...Τα θέλω μας...Δεν χρειάζεται να ξέρουμε που πηγαίνουμε...Ο τελικός προορισμός δεν είναι παρά ψιλά γράμματα...Μπορούμε να αλλάζουμε γνώμη ανά πάσα στιγμή...Όπως και στην ζωή αυτό που έχει σημασία είναι το ταξίδι...Κανείς δεν θα σου ευχηθεί ποτέ "καλή αναχώρηση" ή "καλή άφιξη", παρά μόνο "καλό ταξίδι"...Σε καμία γλώσσα του κόσμου...
Για καλό και για κακό όμως μην ξεχάσεις να φορέσεις αναπαυτικά ρούχα, να ζητήσεις θέση στο παράθυρο και φυσικά να ανοίξεις τα μάτια σου...Όχι απλά να σηκώσεις τα βλέφαρά σου...Αυτό δεν αρκεί...Πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου σαν να είναι η πρώτη φορά...Σαν να διψάς να δεις τα πάντα...Πρέπει να δεις...Όχι απλά να κοιτάξεις...Ξέρεις πως να το κάνεις...Είμαι σίγουρος...Μην ψάχνεις τα γυαλιά σου...Δεν τα χρειάζεσαι...
Πάρε την αγαπημένη σου φατσούλα αγκαλιά και διαβάσέ της το βιβλιαράκι. Ξέρεις ποιο...Εκείνο που έχεις αφήσει στην βιβλιοθήκη σου να σκονίζεται από την ημέρα της γιορτής σου...Διαβάστε το καλά...
Γιατί ποιος ξέρει;Μπορεί οι αεροπειρατές να είναι από το San Jose...

"Αφιερωμένο στον μόνο άνθρωπο που έχει το στομάχι να 'υιοθετήσει' κάποιον σαν εμένα για ανηψιό"

Sigur Ros - Untitled #1 (Vaka)

Ένας άνθρωπος ξαπλωμένος μπρούμυτα...Τα μάτια του κλειστά...Γύρω του η απόλυτη ησυχία...Το μόνο που ακούγεται είναι ένα ελαφρύ αεράκι κι ο μακρινός ήχος της πόλης...Αυτός ο ενοχλητικός βόμβος από την συνεχή κίνηση και το συνεχές άγχος όλων να προλάβουν...
Να προλάβουν τι;Να πεθάνουν ίσως...Τρέχουν να δουλέψουν,να αποκτήσουν να αγοράσουν.Να ολοκληρωθούν μέσα από αυτά που αγοράζουν,από αυτά που μπορούν να δουν με τα μάτια τους και να πιάσουν με τα χέρια τους,από αυτά που μπορούν να δείξουν στους φίλους τους και να καυχηθούν πως είναι δικά τους...Μεγάλη υπόθεση!Τρέχουν να αποκτήσουν περισσότερα από τον διπλανό τους....Περισσότερα από τον φίλο,τον αδερφό,τον γείτονα με τον οποίο θα έπρεπε να μοιράζονται τα πάντα...
Τρέχουν σαν τρελοί κι όμως δεν προλαβαίνουν...Δεν προλαβαίνουν καν να ζήσουν...
Τρέχουν να πεθάνουν με αξιοπρέπεια γιατί δεν μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια...
Ευτυχώς για αυτόν τα σκεπάζει όλα ο ήχος της μουσικής...Φασαρία και σκέψεις...
Κανείς δεν τρέχει μέσα του.Εκεί υπάρχει μόνο η μουσική...Και τον βοηθά να φαντάζεται...Ένα μαύρο πιάνο, ένα χέρι, ούτε γυναικείο ούτε αντρικό, να αγγίζει τα ασπρόμαυρα πλήκτρα...Αργά, ήρεμα με ακρίβεια...Κάθε πάτημα κι άλλο συναίσθημα...
Κι ένα κόκκινο βιολί.Κανείς δεν το αγγίζει.Απλά ίπταται μόνο του,χορεύει μόνο του και κάπου κάπου κουνάει το δοξάρι του και κλαίει...
Ο ήχος; Άλλοτε ήρεμος,άλλοτε έντονος άλλοτε ορμητικός...
Η γλώσσα; Άγνωστη...Έχει σημασία;Κι όμως νιώθει σαν κάποιος να μιλάει κατευθείαν στην ψυχή του...Κάποιος τόσο γνώριμος...Αυτή η γλώσσα τού φαίνεται τόσο οικεία...Καταλαβαίνει τα πάντα και τίποτα...Σάμπως όλοι οι υπόλοιποι που τρέχουν γύρω του καταλαβαίνουν περισσότερα;
Για λίγα λεπτά νιώθει ήρεμος, γαλήνιος, νιώθει όμορφα και θέλει να το φωνάξει...Αλλά δεν το κάνει...
Εκείνος βλέπει καλύτερα με κλειστά τα μάτια.Τα κρατάει ερμητικά κλειστά,χαμογελάει και ταξιδεύει...Σηκώνει τον αντίχειρά του και κάνει ωτοστόπ στις αναμνήσεις του.Κι εκείνες πρόθυμες τον μεταφέρουν από εδώ κι από εκεί.Δεν υπάρχουν σύνορα.Δεν υπάρχουν χρονικά όρια...Μόνο εικόνες χαμογελαστών προσώπων.Εικόνες αγαπημένων προσώπων.Σίγουρα του λείπουν...Νοσταλγεί...
Αλλά συνάμα νιώθει πάρα πολύ τυχερός.Είναι ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο.Έχει φίλους.Νιώθει ευτυχισμένος.Απλά νιώθει.Άρα είναι ζωντανός...


"Εξαιρετικά αφιερωμένο στην φίλη μου την Κατερίνα και στο άγχος που της δημιουργούν οι καλησπέρες μου, τα παγκάκια και ο προβληματισμός μου γύρω από τις κερασιές..."

God is an Astronaut

Αφιερωμένο σε φίλους που χάνουν τον προσανατολισμό τους...Που ξεχνούν από που ξεκίνησαν, ξεχνούν που πάνε και κυρίως ξεχνούν να απολαύσουν το ταξίδι...Σε φίλους εγκλωβισμένους σε απλές δουλειές,σε απλές σχέσεις σε απλές απολαύσεις...Γιατί σε τελική ανάλυση το απλό τις περισσότερες φορές είναι και βαρετό...Κι όταν η ζωή μας πάψει να έχει ενδιαφέρον μοιραία κάποια στιγμή σταματάει να ασχολείται μαζί μας...

Royksopp

Νέο άλμπουμ από τους Royksopp...Φρέσκες ιδέες,μουσική της εποχής μας...
Τελικά μερικοί μουσικοί είναι εγγύηση!